ராவ் பகதூர் – திரைப்பட விமர்சனம்

‘ராவ் பகதூர்‘ என்பது வழக்கமான உளவியல் திரில்லர் அல்ல. மனித மனதில் சந்தேகம் எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்ற முடியும், அதிகாரம், பரம்பரை, குடும்ப கௌரவம் மற்றும் நிறவெறி போன்ற சமூக மனநிலைகள் ஒருவரின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைக்கின்றன என்பதைக் கலைநயத்துடன் ஆராயும் உளவியல் நாடகமாக இப்படம் உருவாகியுள்ளது. இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மகா, தன்னுடைய தனித்துவமான கதை சொல்லும் பாணியை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்துள்ளார்.

பழமையான ஜமீன் குடும்பத்தின் வாரிசான ராமப்பா ராவ் பகதூர் என்ற கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு நகரும் படம், நினைவுகள், பரம்பரை, மரபணு, அடையாளம் மற்றும் சந்தேகம் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைத்து ஒரு வித்தியாசமான திரைக்கதையை உருவாக்குகிறது. ஆரம்பத்தில் மெதுவாக நகரும் திரைக்கதை, படிப்படியாக கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்கிறது.

சத்யதேவ், ராமப்பா ராவ் பகதூராக தனது திரைப்பயணத்தின் மிகச்சிறந்த நடிப்புகளில் ஒன்றை வழங்கியுள்ளார். உடல்மொழி, குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள், மனக்குழப்பம், பயம், அகங்காரம் என பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதாபாத்திரத்தை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பல விமர்சகர்களும் அவரது நடிப்பை திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

விகாஸ் முப்பாலா, டாக்டர் ஆச்சாரி கதாபாத்திரத்தில் கதையின் முக்கிய தூணாக விளங்குகிறார். ராமப்பாவுடன் நடைபெறும் உரையாடல்கள் படத்தின் சிந்தனையை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. தீபா தாமஸ், ஆனந்த் பாரதி மற்றும் மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களுக்கு முழு நியாயம் செய்துள்ளனர்.

ஒளிப்பதிவாளர் கார்த்திக் பர்மார், ஒவ்வொரு காட்சியையும் ஓவியமாக வடிவமைத்துள்ளார். இருண்ட நிறங்கள், அரண்மனை சூழல், ஒளி-நிழல் பயன்பாடு ஆகியவை படத்தின் உளவியல் தன்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. தயாரிப்பு வடிவமைப்பு மற்றும் காட்சியமைப்பும் திரைப்படத்தின் உலகத்தை நம்பகமாக உருவாக்குகின்றன.

ஸ்மரண் சாய் இசையமைத்த பின்னணி இசை, கதையின் பதற்றத்தையும் மனநிலையையும் அழுத்தமாக பதிவு செய்கிறது. தேவையற்ற இரைச்சல் இல்லாமல், காட்சிகளின் உணர்வுகளை உயர்த்தும் வகையில் அவரது இசை அமைந்துள்ளது.

இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மகாவின் திரைக்கதை அனைவரையும் உடனடியாக கவரும் வகையிலான வணிக அணுகுமுறை அல்ல. பொறுமையுடன் கவனித்து ரசிக்க வேண்டிய திரைப்படமாக இது உருவாகியுள்ளது. உளவியல், சமூக அரசியல் மற்றும் மனித மனத்தின் இருண்ட பரிமாணங்களை ஆராயும் முயற்சியாக ‘ராவ் பகதூர்’ தனித்துவம் பெறுகிறது.

‘ராவ் பகதூர்’ திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் புதுமையான கதை சொல்லல் மற்றும் சத்யதேவின் அபாரமான நடிப்பு. வெங்கடேஷ் மகாவின் சிந்திக்க வைக்கும் திரைக்கதை, கார்த்திக் பர்மாரின் கலைநயமிக்க ஒளிப்பதிவு, ஸ்மரண் சாயின் தாக்கமிக்க பின்னணி இசை மற்றும் படத்தின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பு அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு வித்தியாசமான சினிமா அனுபவத்தை வழங்குகின்றன. மரபு, அதிகாரம், அடையாளம், நிறவெறி மற்றும் சந்தேகம் போன்ற கருப்பொருட்களை வலுவாக பேசும் திரைப்படமாக இது திகழ்கிறது.

திரைப்படத்தின் முதல் பாதை மிகவும் மெதுவாக நகர்வதால், வணிக சினிமா ரசிகர்களுக்கு பொறுமையை சோதிப்பதாக தோன்றலாம். வழக்கமான திருப்பங்கள் அல்லது மாஸ் அம்சங்களை எதிர்பார்த்து வருபவர்களுக்கு படம் சற்று கனமாக உணரப்படலாம். சில இடங்களில் நீளமான உரையாடல்கள் மற்றும் குறியீட்டு காட்சிகள் அனைவரையும் ஒரே அளவில் ஈர்க்காமல் போகும்.

‘ராவ் பகதூர்’ என்பது அனைவருக்குமான வணிக திரைப்படம் அல்ல; ஆனால் வித்தியாசமான கதை சொல்லலை விரும்பும் ரசிகர்களுக்கு இது கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய ஒரு அனுபவம். சத்யதேவின் மறக்க முடியாத நடிப்பு, வெங்கடேஷ் மகாவின் தைரியமான இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்ப தரம் ஆகியவற்றால், சமீபத்திய தெலுங்கு சினிமாவில் அதிகம் பேசப்படும் உளவியல் படங்களில் ஒன்றாக ‘ராவ் பகதூர்’ இடம்பிடித்துள்ளது.

மதிப்பீடு – 3.5 / 5