டாக்ஸிக் திரைப்பட விமர்சனம்

‘KGF’ படங்களுக்குப் பிறகு யஷ் நடிக்கும் திரைப்படம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் வெளியாகியிருக்கும் ‘டாக்ஸிக்: A Fairy Tale for Grown-Ups’, வழக்கமான கேங்ஸ்டர் திரைப்படமாக இல்லாமல், இருள், வன்முறை, அதிகாரம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் மனிதனுக்குள் இருக்கும் வன்முறையை வேறொரு கோணத்தில் அணுக முயற்சிக்கிறது. தேசிய விருது பெற்ற இயக்குநர் கீது மோகன்தாஸ் இயக்கியுள்ள இப்படம், மிகப்பெரிய திரை அனுபவத்தை உருவாக்கும் லட்சியத்துடன் உருவாகியிருக்கிறது. ஆனால் அந்த பிரம்மாண்டத்திற்கு இணையாக திரைக்கதை தொடர்ந்து பயணிக்கிறதா என்பதுதான் படத்தின் மிகப்பெரிய கேள்வியாக மாறுகிறது.

1940களின் கோவாவை பின்னணியாகக் கொண்டு தொடங்கும் கதை, போதைப்பொருள் மற்றும் கேங்ஸ்டர் உலகிற்குள் பயணிக்கிறது. யஷ் நடித்துள்ள ராயா மற்றும் அவரது சகோதரி கங்கா (நயன்தாரா) ஆகியோரின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியே கதை நகர்கிறது. வன்முறையும் துரோகமும் நிறைந்த சூழலில் வளர்ந்த ராயா, கோவாவின் இருண்ட உலகில் தனது அதிகாரத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறார். அவரது வாழ்க்கைக்குள் பல்வேறு மனிதர்கள் நுழைய, காதல், குடும்பம், அதிகாரம் மற்றும் பழிவாங்குதல் என கதை பல அடுக்குகளாக விரிகிறது. பின்னர் ராயாவின் மகன் டிக்கெட் மீண்டும் அவரது வாழ்க்கைக்குள் வருவது கதைக்கு மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் யஷ். ராயா மற்றும் டிக்கெட் என இரண்டு வேறுபட்ட கதாபாத்திரங்களில் தோன்றும் அவர், இரண்டிலும் தனது உடல்மொழி மற்றும் திரை ஆளுமையால் வித்தியாசத்தை உருவாக்குகிறார். குறிப்பாக டிக்கெட் கதாபாத்திரத்தில் அவரது உடல்மொழி, பார்வை மற்றும் ஆக்ரோஷம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் யஷின் ஸ்டார் பவர் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது. அவரது உடல் மாற்றம் மற்றும் இரண்டு கதாபாத்திரங்களையும் வேறுபடுத்தும் நடிப்பு முயற்சியும் பாராட்டுக்குரியது.

நயன்தாரா, ராயாவின் சகோதரி கங்காவாக நடித்துள்ளார். ராயாவின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான நபராக இருக்கும் கங்கா, அவரது வன்முறையான உலகிற்குள் ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பை உருவாக்குகிறார். கதாபாத்திரத்திற்கு சில நல்ல தருணங்கள் இருந்தாலும், நயன்தாராவின் திறமைக்கு ஏற்ற அளவில் கதாபாத்திரம் முழுமையாக பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது ஒரு குறையாகத் தெரிகிறது.

கியாரா அத்வானி படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாக இருக்கிறார். நாடியா என்ற கதாபாத்திரத்தில் ராயாவின் குழப்பமான உலகிற்கு மாறுபட்ட உணர்வைக் கொண்டு வருகிறார். ராயாவின் ஆக்ரோஷத்திற்கு எதிர்மறையான அமைதியான ஆற்றலுடன் அவரது கதாபாத்திரம் அமைந்திருப்பது சில காட்சிகளில் நன்றாக வேலை செய்கிறது. ருக்மிணி வசந்த், தாரா சுதாரியா மற்றும் ஹுமா குரேஷி ஆகியோரும் தங்களுக்குக் கிடைத்த கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக கையாண்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும், இந்தப் பெண் கதாபாத்திரங்களில் பலவற்றுக்கு இன்னும் ஆழமான எழுத்து தேவைப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

‘டாக்ஸிக்’ திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் காட்சியமைப்பு. இருண்ட வண்ணத் தேர்வு, பிரம்மாண்டமான செட்கள், காலகட்டத்தை பிரதிபலிக்கும் தயாரிப்பு வடிவமைப்பு, புகை சூழ்ந்த உலகம் மற்றும் ஸ்டைலிஷான ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் என படம் பார்வைக்கு மிகப்பெரிய அளவில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. பல காட்சிகள் பெரிய திரையில் ரசிக்க வேண்டிய வகையில் அமைந்துள்ளன. ஒளிப்பதிவு மற்றும் தயாரிப்பு வடிவமைப்பு படத்தின் உலகத்தை பிரம்மாண்டமாக நிலைநிறுத்துகின்றன.

ரவி பஸ்ரூர் இசை மற்றும் பின்னணி இசையில் படத்தின் ஆக்ரோஷமான உலகிற்கு தேவையான எனர்ஜியை வழங்குகிறார். குறிப்பாக ஆக்‌ஷன் மற்றும் கதாபாத்திர அறிமுகக் காட்சிகளில் பின்னணி இசை திரையரங்கு அனுபவத்தை உயர்த்துகிறது.

ஆக்‌ஷன் காட்சிகளைப் பொறுத்தவரை, ‘டாக்ஸிக்’ மிகப்பெரிய அளவில் செல்கிறது. சில சண்டைக்காட்சிகள் மிகவும் சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டு, யஷின் உடல்மொழியுடன் இணைந்து ரசிகர்களுக்கு நல்ல திரை விருந்தாக அமைகின்றன. அதே நேரத்தில், தொடர்ந்து இடம்பெறும் வன்முறை மற்றும் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் ஒரு கட்டத்தில் தாக்கத்தை இழக்கத் தொடங்குகின்றன. கதை நகர்வை விட காட்சி பிரம்மாண்டத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதாக சில இடங்களில் தோன்றுகிறது.

இங்கேதான் படத்தின் மிகப்பெரிய குறை திரைக்கதை மற்றும் படத்தொகுப்பு. பல கதாபாத்திரங்கள் வேகமாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன; சில உறவுகள் மற்றும் சம்பவங்களுக்கான பின்னணி முழுமையாக நிறுவப்படாமல் அடுத்த காட்சிக்கு படம் நகர்கிறது. இதனால் கதையின் சில பகுதிகள் குழப்பமாகத் தோன்றுகின்றன. வேகமான கட்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான ஆக்‌ஷன் படத்தின் வேகத்தை அதிகரிக்க முயற்சித்தாலும், சில இடங்களில் அது கதையைப் புரிந்துகொள்வதையே சிரமமாக்குகிறது.

மேலும், 3 மணி நேரத்துக்கும் அதிகமான படத்தின் நீளம் சில இடங்களில் சோர்வை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை ஆழமாக நிறுவ வேண்டிய இடங்களில் திரைக்கதை போதுமான நேரம் செலவிடாமல், அடுத்த பிரம்மாண்டமான காட்சிக்கு நகர்கிறது. இதனால் படம் சொல்ல முயற்சிக்கும் குடும்ப உறவுகள், தந்தை–மகன் பிணைப்பு, கைவிடப்பட்ட குழந்தையின் மனநிலை மற்றும் வன்முறையின் மரபு போன்ற முக்கியமான உணர்வுகள் முழுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தத் தவறுகின்றன.

அதேவேளையில், ‘டாக்ஸிக்’ திரைப்படத்தை வெறும் ‘KGF’ பாணியிலான கேங்ஸ்டர் படமாக மட்டும் பார்ப்பதும் சரியாக இருக்காது. கீது மோகன்தாஸ், வன்முறையால் உருவாகும் ஒரு மனிதனின் மனநிலையையும், அந்த வன்முறை அடுத்த தலைமுறைக்கும் எவ்வாறு கடத்தப்படுகிறது என்பதையும் ஆராய முயற்சிக்கிறார். ராயா என்ற கதாபாத்திரத்தை ஒரு வெல்ல முடியாத ஹீரோவாக மட்டும் காட்டாமல், அவரது மனதிற்குள் இருக்கும் காயங்கள் மற்றும் உறவுகளின் தாக்கத்தையும் பதிவு செய்ய முயற்சி தெரிகிறது. ஆனால் இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு வலுவான உணர்வுப்பூர்வமான கதையாக மாற்றுவதில் திரைக்கதை தடுமாறுகிறது.

கீது மோகன்தாஸின் இயக்குநர் பார்வையில் லட்சியமும் துணிச்சலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. வழக்கமான மாஸ் கேங்ஸ்டர் படத்திற்குள் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தனக்கென ஒரு இருண்ட, ஸ்டைலிஷான உலகத்தை உருவாக்க அவர் முயற்சித்துள்ளார். ஆனால் அந்த காட்சி மொழிக்கு இணையாக திரைக்கதையின் தெளிவும் உணர்வுப்பூர்வமான ஆழமும் இருந்திருந்தால், ‘டாக்ஸிக்’ இன்னும் வலுவான படமாக மாறியிருக்கும்.

மொத்தத்தில், ‘டாக்ஸிக்’ ஒரு பிரம்மாண்டமான முயற்சி; ஆனால் முழுமையான திரைப்பட அனுபவமாக அது எல்லா இடங்களிலும் வெற்றி பெறவில்லை. யஷின் மிரட்டலான திரை ஆளுமை, ஆக்‌ஷன் காட்சிகள், ஒளிப்பதிவு, தயாரிப்பு வடிவமைப்பு மற்றும் பின்னணி இசை ஆகியவை படத்தின் முக்கிய பலங்கள். அதே சமயம், நீளமான runtime, சீரற்ற திரைக்கதை, வேகமான படத்தொகுப்பு, போதுமான ஆழமில்லாத சில கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் குறைவான emotional connect ஆகியவை படத்தின் தாக்கத்தை குறைக்கின்றன.

யஷ் ரசிகர்களுக்கு பெரிய திரையில் கொண்டாடக்கூடிய தருணங்கள் நிறைய உள்ளன. ஆனால் ‘KGF’ போன்ற நேரடியான மாஸ் அனுபவத்தை எதிர்பார்த்து செல்பவர்கள், ‘டாக்ஸிக்’ திரைப்படத்தின் பரிசோதனையான அணுகுமுறையையும் அதன் குழப்பமான கதை சொல்லலையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

மதிப்பீடு – 3/5