‘லெனின் பாண்டியன்’ – திரைப்பட விமர்சனம்
மணல் கொள்ளை, அதிகாரத்தின் தவறான பயன்பாடு, விவசாயிகளின் பிரச்சினை, காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறை என சமூகத்தில் தொடர்ந்து பேசப்படும் பல விஷயங்களை ஒரு கிராமத்து மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு இணைத்து சொல்ல முயற்சிக்கிறது ‘லெனின் பாண்டியன்’. அறிமுக இயக்குநர் டி.டி. பாலச்சந்திரன் இயக்கியுள்ள இப்படத்தில் கங்கை அமரன், தர்ஷன் கணேசன், ரோஜா, ஸ்ரிதா ராவ், ஆடுகளம் நரேன், யுகேந்திரன், போஸ் வெங்கட், ஜார்ஜ் மரியான், அர்ச்சனா ரவிச்சந்திரன் உள்ளிட்டோர் நடித்துள்ளனர். சத்ய ஜோதி பிலிம்ஸ் தயாரித்துள்ள இப்படத்திற்கு இளையராஜா இசையமைத்துள்ளார். சுமார் 2 மணி 21 நிமிடங்கள் ஓடும் இப்படம், கிராமத்து பின்னணியில் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்ட ஆக்ஷன் டிராமாவாக உருவாகியுள்ளது.
மணமதுரை, சிவகங்கை பகுதிகளின் ஆற்றங்கரையை ஒட்டிய கிராமப்புற பின்னணியில் கதை நகர்கிறது. அப்பாவியான விவசாயி துரைராசு தனது மனைவி சந்தனம் மற்றும் தான் பாசமாக வளர்க்கும் ஆட்டுடன் எளிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார். மறுபுறம், காவல்துறையில் பணியாற்றும் இளம் கான்ஸ்டபிள் மரவமன் சுந்தரபாண்டியன், தந்தை காவல்துறை பணியில் உயிரிழந்ததால் கருணை அடிப்படையில் வேலை பெற்றவர். காவல்துறைக்கு பொருந்தாதவர் என சக ஊழியர்களால் கேலி செய்யப்படும் அவர், ஒரு கட்டத்தில் நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் துரைராசுவுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு வருகிறார். மணல் கொள்ளை கும்பலுடன் இந்த இருவரின் வாழ்க்கையும் மோதும் போது கதை வேகம் பெறுகிறது.
ஆட்டைக் கொன்ற விபத்து, அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் மணல் கொள்ளை, சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளை வெளிக்கொண்டு வர முயலும் அரசு அதிகாரி கொல்லப்படுவது என ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன. அந்தச் சம்பவத்தின் முக்கிய சாட்சியாக மாறும் துரைராசுவை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு மரவமனுக்கு வருகிறது. சாதாரணமாக தோன்றும் இந்தக் காவலர்–விவசாயி கூட்டணி, படிப்படியாக அதிகாரத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தின் மையமாக மாறுகிறது. படத்தின் கதை விவசாயிகள், காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறை ஆகிய மூன்று தரப்புகளையும் ஒரே பிரச்சினைக்குள் கொண்டு வரும் விதம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
தர்ஷன் கணேசனுக்கு இது முக்கியமான அறிமுகம். உடல் தோற்றத்திலேயே அதிக பில்ட்அப் இல்லாத, சற்றே தயக்கமும் அப்பாவித்தனமும் கொண்ட காவலராக அவர் நடித்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு பொருத்தமாக உள்ளது. குறிப்பாக அதிகாரம் நிறைந்த காவல்துறை சூழலுக்குள் தன்னுடைய இடத்தைத் தேடும் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு கவனிக்க வைக்கிறது. சிவாஜி கணேசனின் பேரன் என்ற மிகப்பெரிய திரைப் பாரம்பரியம் அவருடன் இணைந்திருந்தாலும், அந்தப் பின்னணியைத் தாண்டி கதாபாத்திரமாக தன்னை நிலைநிறுத்தும் முயற்சியை தர்ஷன் எடுத்திருக்கிறார்.
கங்கை அமரன் துரைராசுவாக படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான மையமாக இருக்கிறார். எளிமையான விவசாயி, வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கை, பயம், அப்பாவித்தனம் என பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் கதாபாத்திரம் அவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவருக்கும் ரோஜாவுக்கும் இடையிலான கணவன்–மனைவி உறவு கதைக்கு ஒரு இயல்பான குடும்ப உணர்வை கொண்டு வருகிறது. ரோஜா நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு தமிழில் திரும்பியிருப்பதும் படத்தின் கூடுதல் கவனம் பெறும் அம்சமாக அமைந்துள்ளது.
ரோஜா சந்தனம் கதாபாத்திரத்தில் கணவனுக்கு துணையாக நிற்கும் வலிமையான பெண்ணாக நடித்துள்ளார். துரைராசுவின் அப்பாவித்தனத்துக்கு எதிர்மறையாக, சூழ்நிலையை புரிந்துகொண்டு முடிவெடுக்கும் கதாபாத்திரமாக அவர் இருப்பது குடும்பப் பகுதிகளுக்கு வலு சேர்க்கிறது. அதேபோல் ஸ்ரிதா ராவ் மரவமனின் மனைவி பிரியாவாக கதையில் தேவையான உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவை வழங்குகிறார்.
படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க நடிப்புகளில் ஜார்ஜ் மரியான் இடம்பெறுகிறார். நீதிபதி பீமாராவாக அவர் வரும் காட்சிகள் படத்தின் சமூகப் பார்வையை தெளிவுபடுத்துகின்றன. அதிகாரம் என்பது பதவியில் மட்டுமில்லை, அந்த அதிகாரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அதன் மதிப்பு இருக்கிறது என்பதை அவரது கதாபாத்திரம் வழியாக இயக்குநர் பதிவு செய்கிறார். அவரது உடல்மொழியும் வசன உச்சரிப்பும் சில காட்சிகளுக்கு தனி அழுத்தத்தை கொடுக்கின்றன. ஆடுகளம் நரேன், யுகேந்திரன், போஸ் வெங்கட், அர்ச்சனா ரவிச்சந்திரன் உள்ளிட்டோரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களுக்கு தேவையான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
திரைக்கதைதான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். மணல் கொள்ளையை மட்டும் மையமாக வைத்து ஒரு வழக்கமான சமூகப் படமாகச் செல்லாமல், ஒரு விவசாயி மற்றும் ஒரு காவலரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் அதனுடன் இணைத்திருப்பது கதைக்கு மனிதத் தன்மையை கொடுக்கிறது. அதிகாரம் எப்படி சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை பாதிக்கிறது என்பதையும், அதிகார அமைப்புக்குள் இருப்பவர்களே சில நேரங்களில் அதற்கு எதிராக நிற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது என்பதையும் படம் பதிவு செய்கிறது.
முதல் பாதியில் கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தி, துரைராசு–மரவமன் உறவை உருவாக்கும் விதம் நன்றாக வேலை செய்கிறது. கிராமத்து வாழ்க்கை, ஆட்டின் மீதான பாசம், குடும்ப உறவுகள் போன்ற சிறிய விஷயங்களின் வழியாக கதாபாத்திரங்களுடன் நம்மை இணைக்க முயற்சி செய்கிறது. சில இடங்களில் வேகம் சற்று குறைந்தாலும், கதையின் மையப் பிரச்சினை உருவாகும்போது படம் மீண்டும் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.
இடைவேளைக்கு முன்பான பகுதி படத்தின் முக்கியமான திரையரங்கு தருணங்களில் ஒன்றாக அமைந்துள்ளது. கதாநாயகனின் சூழ்நிலை மாறும் அந்தப் பகுதி, இளையராஜாவின் பின்னணி இசையுடன் சேரும்போது நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இரண்டாம் பாதியில் மணல் கொள்ளை மற்றும் அதிகார அமைப்புக்கு எதிரான போராட்டம் தீவிரமடைகிறது. இங்கே படம் சமூகப் பிரச்சினையை இன்னும் நேரடியாக பேசத் தொடங்குகிறது. ஆனால் சில கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகளும், இறுதிக்கட்டத்தில் நடக்கும் சில சம்பவங்களும் இயல்பாக வளர்வதற்குப் பதிலாக கிளைமாக்ஸை நோக்கி நகர்த்தப்பட்டவை போல தெரிகின்றன. இதனால் முதல் பாதியில் உருவான இயல்பான கதை நகர்வு, இறுதிப் பகுதியில் சற்று செயற்கையாக மாறுகிறது.
காதல் பகுதிகளும் படத்தின் மற்றொரு பலவீனம். மரவமன்–பிரியா மற்றும் துரைராசு–சந்தனம் ஆகிய இரு உறவுகளுக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான இடம் கொடுக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக துரைராசு–சந்தனம் உறவில் பழைய காலத்து கணவன்–மனைவி பாசத்தின் சாயலை கொண்டு வர முயற்சி செய்திருப்பது தெரிகிறது. ஆனால் அந்த உணர்வு முழுமையாக திரையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு காட்சிகள் இன்னும் அழுத்தமாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.
இளையராஜாவின் இசை படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலம். பின்னணி இசையில் அதிகப்படியான ஆர்ப்பாட்டத்தைத் தவிர்த்து, காட்சிகளின் உணர்வோடு இணைந்து செல்லும் இசையை பயன்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக இடைவேளை பகுதியிலும் முக்கியமான உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களிலும் அவரது இசை காட்சிகளுக்கு கூடுதல் வலு சேர்க்கிறது. ‘முதல் மரியாதை’ படத்தின் இசை நினைவுகளைத் தூண்டும் வகையில் சில இடங்களில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இசைத் தொடர்பும் கதையின் கிராமப்புற உணர்வுடன் பொருந்துகிறது.
ஒளிப்பதிவு கிராமப்புற நிலப்பரப்பையும் ஆற்றங்கரைப் பகுதிகளையும் இயல்பாக பதிவு செய்கிறது. A.M. Edwin Sakay-ன் கேமரா வேலை, படத்தின் சமூகக் கதைக்களத்திற்கு ஏற்ற வகையில் மிகையான அலங்காரத்தைத் தவிர்த்து கதாபாத்திரங்களின் உலகத்துக்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்கிறது. நாகூரன் ராமச்சந்திரனின் படத்தொகுப்பு பெரும்பாலான பகுதிகளில் கதையின் ஓட்டத்தை தக்க வைத்தாலும், சில இடங்களில் திரைக்கதையின் மெதுவான நகர்வை முழுமையாக மறைக்க முடியவில்லை.
கலை வடிவமைப்பும் படத்தின் நம்பகத்தன்மைக்கு உதவுகிறது. கிராமத்து வீடுகள், ஆற்றங்கரைப் பகுதிகள், காவல்துறை சூழல் மற்றும் மணல் கொள்ளையைச் சுற்றியுள்ள உலகம் ஆகியவை கதையின் பின்னணியாக மட்டும் இல்லாமல், படத்தின் ஒரு பகுதியாகவே உணரப்படுகின்றன.
‘லெனின் பாண்டியன்’ பேசும் விஷயம் வலுவானது; அதைச் சொல்லும் விதத்திலும் பல நல்ல தருணங்கள் இருக்கின்றன. விவசாயி மற்றும் காவலர் என இரண்டு சாதாரண மனிதர்களை கதையின் மையத்தில் வைத்து, அதிகாரம், மணல் கொள்ளை, நிர்வாக அமைப்பு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளச் செய்வது படத்தின் முக்கியமான சிறப்பு. வசனங்களிலும் சில இடங்களில் நல்ல கூர்மை இருக்கிறது. குறிப்பாக நீதிமன்றக் காட்சிகளில் சமூக நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் வசனங்கள் கவனம் பெறுகின்றன.
அதேசமயம், சில கதாபாத்திரங்களுக்கு இன்னும் ஆழம் கொடுத்திருக்கலாம். இறுதிக்கட்டத்தில் சில சம்பவங்கள் திடீரென நகர்வதும், கதாபாத்திரங்களின் மாற்றங்கள் முழுமையாக நிறுவப்படாததும் படத்தின் தாக்கத்தை ஓரளவு குறைக்கின்றன. சமூகப் பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்ட படமாக இருந்தாலும், அதனை வெறும் பிரச்சாரமாக மாற்றாமல் மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு இணைத்திருப்பது ஆறுதல்.
மொத்தத்தில், ‘லெனின் பாண்டியன்’ வலுவான கதைக்கருவையும் நல்ல சமூக நோக்கத்தையும் கொண்ட திரைப்படம். தர்ஷன் கணேசனின் அறிமுகம், கங்கை அமரனின் இயல்பான கிராமத்து மனிதர் கதாபாத்திரம், ரோஜாவின் நடிப்பு, ஜார்ஜ் மரியான் வரும் காட்சிகள், இளையராஜாவின் பின்னணி இசை மற்றும் கிராமப்புறக் காட்சிகளின் இயல்பான பதிவு ஆகியவை படத்தை தாங்குகின்றன. சில இடங்களில் திரைக்கதையின் வேகம் குறைவதும், குறிப்பாக மூன்றாம் பகுதியில் கதை இயல்பாக வளராமல் கிளைமாக்ஸை நோக்கி நகர்வதும் குறைகளாக இருக்கின்றன.
விவசாயம், அதிகாரம், சமூகப் பிரச்சினைகள் மற்றும் மனித உறவுகளை மையமாகக் கொண்ட படங்களை விரும்புபவர்களுக்கு ‘லெனின் பாண்டியன்’ கவனிக்கத்தக்க அனுபவமாக அமையும். மிகப்பெரிய வணிகப் படமாக இல்லாமல், ஒரு கருத்தை அழுத்தமாகச் சொல்ல முயற்சிக்கும் கிராமப்புற சமூக ஆக்ஷன் டிராமாவாக படம் நிற்கிறது.