டோரதி – திரைப்பட விமர்சனம்
கார்த்திக் சுப்புராஜ் படங்களில் எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட genre-க்குள் அடங்காத தன்மை இருக்கும். அந்த வரிசையில் ‘டோரதி’ இன்னும் ஒரு படி வித்தியாசமாகச் செல்கிறது. மதுரை மண்ணின் கிராமப்புறப் பின்னணியில், இரு நண்பர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆழமான பந்தம், குடும்பம், சாதி, வன்முறை, ஆணாதிக்கம் மற்றும் ஆண்கள் தங்களுக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் உணர்வுகள் என பல அடுக்குகளை இணைத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது இப்படம். ஆரம்பத்தில் ஒரு கிராமத்து நட்பு மற்றும் உறவுகளின் கதையாகத் தோன்றும் ‘டோரதி’, கதை நகர நகர முற்றிலும் வேறொரு தளத்திற்குள் பயணிக்கிறது. இந்த எதிர்பாராத மாற்றம்தான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
படத்தின் மையத்தில் கார்த்தி மற்றும் சுப்பு. சிறுவயதிலிருந்தே நெருங்கிய நண்பர்களாக வளரும் இருவரின் வாழ்க்கை, அவர்கள் வாழும் சமூக சூழலால் வெவ்வேறு திசைகளில் நகர்கிறது. அந்த உலகில் வன்முறையும் குடும்ப கௌரவமும் ஆண்மையின் அடையாளங்களாக பார்க்கப்படுகின்றன. சிறுவயதில் ஒருவரை ஒருவர் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் நண்பர்கள், வளர வளர அவர்களது குணங்களிலும் பார்வைகளிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. இந்த நட்புக்குள் Dorothy என்ற கதாபாத்திரம் நுழைந்த பிறகு, அவர்களது உறவிலும் வாழ்க்கையிலும் ஏற்படும் மாற்றங்கள்தான் கதையின் முக்கியமான பகுதி.
கார்த்திக் சுப்புராஜின் திரைக்கதையின் முக்கியமான சிறப்பு, பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகச் சொல்லிவிட்டு அடுத்த காட்சிக்கு செல்வதில்லை என்பதுதான். கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் மாறி மாறி நகரும் திரைக்கதை, கதாபாத்திரங்களின் பின்னணியை படிப்படியாக வெளிப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக முதல் பாதியில் கார்த்தி–சுப்பு நட்பை உருவாக்கும் விதம் மிகவும் இயல்பாக இருக்கிறது. அவர்களது சிறுவயது, அவர்கள் வளரும் சூழல், சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் என ஒவ்வொரு விஷயமும் பின்னர் கதையில் முக்கியத்துவம் பெறும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
ரிஷிகாந்த் கார்த்தி கதாபாத்திரத்தில் மிகச் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் நண்பனுக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கும் இளைஞனாகத் தொடங்கி, பின்னர் தனது சுற்றுச்சூழலின் தாக்கத்தால் மாறும் மனிதனாக அவரது கதாபாத்திரம் உருவாகிறது. கோபம், ஆண்மையை நிரூபிக்க வேண்டிய அழுத்தம், நட்பின் மீது இருக்கும் உரிமை, குழப்பம் என பல்வேறு உணர்வுகளை body language மூலமாகவே வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக கதையின் முக்கியமான திருப்பங்களுக்குப் பிறகு அவரது நடிப்பில் ஏற்படும் மாற்றம் கவனிக்க வைக்கிறது.
சனந்த் சுப்பு கதாபாத்திரத்தில் படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். ரிஷிகாந்தின் கதாபாத்திரத்திற்கு எதிர்மாறான இயல்புடன் இருக்கும் சுப்பு, சூழ்நிலைகளுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும் மனிதனாக மாறும்போது, அந்த உளவியல் போராட்டத்தை சனந்த் மிகவும் நுணுக்கமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அவரது முகபாவனைகள், தயக்கம், பயம், நண்பன் மீதான பாசம் என ஒவ்வொரு உணர்விலும் இயல்பான நடிப்பு தெரிகிறது. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் கதாபாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் மாற்றங்களை சனந்த் கையாளும் விதம் படத்தின் முக்கியமான பலமாக அமைகிறது.
கீர்த்தி சுரேஷின் Dorothy கதாபாத்திரம் வழக்கமான கதாநாயகி பாத்திரம் அல்ல. படத்தில் அவரது திரை நேரம் குறைவாக இருந்தாலும், கதையின் போக்கில் அவர் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிகவும் முக்கியமானது. வெளியில் இருந்து வரும் ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்லாமல், அந்த உலகின் பல அடிப்படை நம்பிக்கைகளையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் கதாபாத்திரமாக Dorothy எழுதப்பட்டிருக்கிறது. கீர்த்தி தனது நடிப்பை அதிகப்படுத்தாமல், அமைதியான மற்றும் அன்பான அணுகுமுறையிலேயே கதாபாத்திரத்திற்கு வலிமை கொடுத்திருக்கிறார். அவரது subtle performance படத்திற்கு தேவையான emotional balance-ஐ வழங்குகிறது.
முத்துக்குமார் தனது வித்தியாசமான தோற்றம் மற்றும் body language மூலம் கவனம் ஈர்க்கிறார். குடும்ப கௌரவம் என்ற ஒரே கோணத்தில் மனிதர்களைப் பார்க்கும் அவரது கதாபாத்திரத்தில் ஒரு அமைதியான அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது. ராமச்சந்திரன் துரைராஜ், கஜராஜ், ஜீவா சுப்ரமணியன், மற்ற துணை நடிகர்கள் என அனைவரும் அந்த கிராமப்புற உலகத்தை நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்க உதவியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக படத்தின் மொத்த ensemble performance தான் அதன் உலகத்தை நம்ப வைக்கிறது.
திரைக்கதையின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், ஆண்மை மற்றும் வன்முறையை வெறும் heroism ஆக காட்டாமல், அவை ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை எப்படி வடிவமைக்கின்றன என்பதை ஆராய்வது. சிறுவயதில் பார்க்கும் வன்முறை, குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகள், சமூக கட்டுப்பாடுகள், சாதி மற்றும் ‘குடும்ப மானம்’ போன்ற கருத்துகள் எப்படி அடுத்த தலைமுறையின் மனநிலைக்குள் செல்கின்றன என்பதை கார்த்திக் சுப்புராஜ் பல காட்சிகளில் பதிவு செய்கிறார். அதே நேரத்தில் படம் எந்த ஒரு கருத்தையும் நேரடியாக பிரசாரம் செய்வதை விட கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை வழியாக அதை உணர வைக்க முயற்சிக்கிறது.
முதல் பாதி ஒரு slow-burn rural drama போல நகர்கிறது. கதாபாத்திரங்களையும் அவர்களது உறவுகளையும் பொறுமையாக நிறுவுவதால் ஆரம்பத்தில் வேகம் சற்று குறைவாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்த மெதுவான அணுகுமுறையே பின்னர் வரும் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகளுக்கு அடித்தளமாக அமைகிறது. குறிப்பாக கார்த்தி–சுப்பு நட்பு எப்படித் தொடங்குகிறது, அவர்கள் எப்படிப் பெரியவர்களாகிறார்கள் என்பதைக் காட்டும் பகுதிகள் படத்தின் மிகச் சிறப்பான moments-களில் அடங்கும். இடைவேளை பகுதியை நோக்கி படம் செல்லும்போது பதற்றமும் எதிர்பார்ப்பும் கணிசமாக அதிகரிக்கிறது.
இரண்டாம் பாதியில் ‘டோரதி’ தனது வழக்கமான பாதையை விட்டு விலகுகிறது. முதல் பாதியில் உருவாக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களின் உறவுகளையும் பார்வைகளையும் முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில் அணுகுகிறது. இந்த மாற்றம் தான் படத்தின் மிகப்பெரிய சுவாரஸ்யம். ஒரே genre-க்குள் படம் நின்றுவிடாமல் drama, thriller, romance, action மற்றும் emotional elements ஆகியவற்றை ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்கிறது. சில இடங்களில் இந்த genre shift மிகவும் சிறப்பாக வேலை செய்கிறது; சில இடங்களில் மாற்றம் சற்று திடீரெனத் தோன்றுகிறது. இருந்தாலும் பாதுகாப்பான பாதையைத் தேர்வு செய்யாமல், கதையை அதன் இயல்பான முடிவை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் கார்த்திக் சுப்புராஜின் துணிச்சல் பாராட்டத்தக்கது.
படத்தின் visuals மிக முக்கியமான பலம். S. திரு / திருநவுக்கரசுவின் ஒளிப்பதிவு மதுரை மற்றும் அதன் கிராமப்புற நிலப்பரப்பை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், கதையின் ஒரு பகுதியாகவே மாற்றுகிறது. மண், தூசி, வயல்வெளி, வீடுகள், சாலைகள் என ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு raw texture இருக்கிறது. கடந்த காலத்தை வண்ணத்திலும் நிகழ்காலத்தை black-and-white treatment-லும் கையாளும் visual approach, கதையின் மனநிலையை வித்தியாசமாக பிரதிபலிக்கிறது. குறிப்பாக wide frames மற்றும் நீளமான காட்சிகள் படத்திற்கு ஒரு cinematic scale-ஐ வழங்குகின்றன.
இளையராஜாவின் இசை ‘டோரதி’யின் ஆன்மா என்று சொல்லும் அளவுக்கு முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. முதல் பாதியில் இசை காட்சிகளுக்கு ஒரு thunderous energy-யை வழங்க, பின்னர் வரும் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகளில் அதே இசை மிகவும் மென்மையாக மாறுகிறது. கார்த்திக் சுப்புராஜின் உலகத்திற்குள் இளையராஜாவின் இசை இணைந்திருப்பது படத்திற்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக பாடல்களும் பின்னணி இசையும் கதையின் உணர்வுகளை மட்டும் உயர்த்தாமல், காலகட்டத்தின் nostalgia-வையும் உருவாக்குகின்றன.
Ganesh Siva-வின் editing படத்தின் non-linear structure-ஐ புரிய வைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை ஆகியவற்றுக்கு இடையே படம் நகரும்போது editing கதையை தொடர்ந்து பிடித்துக்கொள்ள உதவுகிறது. அதே சமயம், சில நீளமான காட்சிகள் மற்றும் இரண்டாம் பாதியின் சில பகுதிகள் இன்னும் சற்று இறுக்கமாக இருந்திருக்கலாம் என்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.
Kumar Gangappan-ன் production design, Praveen Raja-வின் costume design ஆகியவை படத்தின் காலகட்டத்தையும் கிராமப்புற உலகத்தையும் நம்பகமாக உருவாக்குகின்றன. Dinesh Subbarayan-ன் stunt choreography படத்தின் raw action tone-க்கு பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது. Sound design-லும் கிராமப்புற சூழலின் இயற்கையான ஒலிகளையும் வன்முறை காட்சிகளின் தாக்கத்தையும் சரியாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
‘டோரதி’யின் மிகப்பெரிய குறை, அதன் சில கருத்துகளையும் கதாபாத்திர மாற்றங்களையும் இன்னும் படிப்படியாக உருவாக்கியிருக்கலாம் என்பதுதான். குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் சில மாற்றங்கள் திடீரெனத் தோன்றுகின்றன. சில இடங்களில் படம் சொல்ல விரும்பும் கருத்து காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்தை விட சற்று முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது. இருந்தாலும் இந்த குறைகள் படத்தின் மொத்தமான emotional impact-ஐ முழுமையாக பாதிக்கவில்லை.
மொத்தத்தில், ‘டோரதி’ என்பது வழக்கமான கிராமத்து gangster drama அல்லது friendship story அல்ல. ஒரு ஆண் எப்படி உருவாக்கப்படுகிறான், அவனது உணர்வுகளை சமூகம் எப்படி கட்டுப்படுத்துகிறது, நட்பு எப்படி அந்த எல்லைகளை உடைக்க முடியும், ஒரு பெண்ணின் வருகை அந்த உலகத்தின் அடிப்படை நம்பிக்கைகளை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதைக் கேள்வி கேட்கும் திரைப்படமாக இருக்கிறது. கார்த்திக் சுப்புராஜின் filmmaking, ரிஷிகாந்த் மற்றும் சனந்தின் வலுவான நடிப்பு, கீர்த்தி சுரேஷின் subtle performance, திருவின் visuals மற்றும் இளையராஜாவின் இசை ஆகியவை படத்தை தனித்துவமாக்குகின்றன. Toronto International Film Festival-ல் படத்திற்கு கிடைத்த வரவேற்பும், அங்கு திரையிடப்பட்ட பிறகு கிடைத்த சர்வதேச கவனமும், படத்தின் தனித்துவமான அணுகுமுறைக்கு ஒரு முக்கியமான பின்னணியை வழங்குகின்றன.
சில இடங்களில் மெதுவான வேகம், திடீர் tonal shifts மற்றும் கருத்துகளை சற்று நேரடியாகச் சொல்லும் பகுதிகள் இருந்தாலும், பாதுகாப்பான commercial formula-வுக்குள் சிக்காமல் தனது கதையை வேறொரு திசையில் அழைத்துச் செல்லும் துணிச்சலால் ‘டோரதி’ தனித்து நிற்கிறது. குறிப்பாக நட்பு, மனித உறவுகள் மற்றும் சமூக கட்டுப்பாடுகளை மையமாக வைத்து வித்தியாசமான cinematic experience-ஐ எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இப்படம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய படமாக அமைகிறது.