DC – திரைப்பட விமர்சனம்

இயக்குநராக தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு தனி அடையாளத்தை உருவாக்கிய லோகேஷ் கனகராஜ், முதன்முறையாக கதாநாயகனாக களமிறங்கியிருக்கும் திரைப்படம் ‘DC’. ‘ராக்கி’, ‘சாணிக் காயிதம்’, ‘கேப்டன் மில்லர்’ போன்ற படங்களின் மூலம் தனித்துவமான இருண்ட உலகங்களை உருவாக்கிய அருண் மாதேஸ்வரன், இந்தப் படத்தை இயக்கியிருப்பதால் தொடக்கம் முதலே எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை ஓரளவுக்கு பூர்த்தி செய்யும் வகையில், ஆக்‌ஷன், காதல், வன்முறை மற்றும் உணர்வுகளை கலந்து ஒரு இருண்ட உலகத்தை திரையில் உருவாக்கியிருக்கிறது ‘DC’.

தேவதாஸ் என்ற கதாபாத்திரத்தில் லோகேஷ் கனகராஜ் தோன்றுகிறார். சட்டத்தையும் சமூகத்தின் வழக்கமான நெறிகளையும் பொருட்படுத்தாமல் தனக்கென ஒரு பாதையில் வாழும் முரட்டுத்தனமான மனிதராக அவர் அறிமுகமாகும் விதமே கவனம் ஈர்க்கிறது. வன்முறை நிறைந்த சூழலில், சந்திரா என்ற கதாபாத்திரத்தில் வமிகா கபியுடன் அவர் இணையும் போது கதை புதிய பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது. இருவருக்குமிடையிலான உறவு வெறும் காதல் கதையாக இல்லாமல், உயிர் பிழைப்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் இடையிலான போராட்டமாகவும் மாறுகிறது.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் லோகேஷ் கனகராஜின் நடிப்பு. இயக்குநராக அவரிடம் நாம் பார்த்திருக்கும் திரை மொழிக்கு முற்றிலும் மாறாக, நடிகராக தன்னை வெளிப்படுத்த வேண்டிய சூழலில் அவர் ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். குறிப்பாக உடல்மொழி, பார்வை மற்றும் வசன உச்சரிப்பில் தேவதாஸ் கதாபாத்திரத்தின் முரட்டுத்தனத்தை இயல்பாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். ஆரம்பகட்ட ரசிகர் விமர்சனங்களிலும் அவரது நடிப்பும், இயல்பான அணுகுமுறையும் தொடர்ந்து பாராட்டப்பட்டு வருகின்றன.

வமிகா கபி படத்தின் மற்றொரு முக்கிய பலம். ஆபத்தான சூழலில் சிக்கியிருக்கும் ஒரு பெண்ணாக மட்டுமே இல்லாமல், கதையின் போக்கையே மாற்றக்கூடிய முக்கியமான கதாபாத்திரமாக சந்திரா உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார். லோகேஷுடன் அவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் காட்சிகள் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான பக்கத்திற்கு வலு சேர்க்கின்றன.

அருண் மாதேஸ்வரனின் இயக்கத்தில் வழக்கம்போல இருண்ட தன்மை, வன்முறை மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் உலகம் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன. ஒரு சாதாரண கேங்ஸ்டர் கதையாக படத்தை நகர்த்தாமல், தேவதாஸ் மற்றும் சந்திராவின் உறவை மையமாக வைத்து கதையை விரிவுபடுத்தியிருப்பது சுவாரஸ்யமான அணுகுமுறை. குறிப்பாக ஆக்‌ஷன் காட்சிகளை காட்சிப்படுத்திய விதமும், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தை உருவாக்கிய விதமும் படத்திற்கு தனி அடையாளத்தை வழங்குகின்றன.

அனிருத் ரவிச்சந்தரின் இசை மற்றும் பின்னணி இசை படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. ஆரம்பகட்ட ரசிகர் எதிர்வினைகளிலும் பின்னணி இசைக்கு குறிப்பிடத்தக்க பாராட்டு கிடைத்துள்ளது. பல காட்சிகளின் தீவிரத்தையும் ஆக்‌ஷன் தருணங்களின் தாக்கத்தையும் அனிருத்தின் இசை மேலும் உயர்த்துகிறது.

முகேஷ் ஜியின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் இருண்ட உலகத்திற்கு பொருத்தமான காட்சி மொழியை வழங்குகிறது. வன்முறை நிறைந்த காட்சிகள், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மற்றும் காதல் காட்சிகள் என ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஏற்ற வகையில் காட்சியமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஜி.கே. பிரசன்னாவின் படத்தொகுப்பும் படத்தின் வேகத்தை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க உதவுகிறது.

மேலும், 2 மணி நேரம் 23 நிமிடங்கள் நீளமுள்ள இப்படத்தில் சில காட்சிகள் இன்னும் சுருக்கமாக இருந்திருக்கலாம் என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஒரு ஆக்‌ஷன் த்ரில்லருக்குத் தேவையான வேகமும் பதற்றமும் பெரும்பாலான பகுதிகளில் இருந்தாலும், சில இடங்களில் திரைக்கதை அதன் தாக்கத்தை சற்று இழக்கிறது.

பிளஸ்

லோகேஷ் கனகராஜின் இயல்பான நடிப்பு, அருண் மாதேஸ்வரனின் தனித்துவமான இயக்கம், அனிருத்தின் அதிரடியான பின்னணி இசை, வமிகா கபியின் பங்களிப்பு, இருண்ட காட்சியமைப்பு மற்றும் ஆக்‌ஷன் காட்சிகள் ஆகியவை படத்தின் முக்கிய பலங்கள்.

மைனஸ்

கதையின் சில பகுதிகளில் எழுத்து இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கலாம். சில காட்சிகள் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாமல் சற்று நீளமாக உணர்கின்றன. ஆக்‌ஷன் மற்றும் காட்சியமைப்பு அளவுக்கு உணர்வுப்பூர்வமான பகுதிகள் அனைத்தும் ஒரே அளவில் கைகொடுக்கவில்லை.

‘DC’ ஒரு வழக்கமான கேங்ஸ்டர் ஆக்‌ஷன் படமாக மட்டுமே இல்லாமல், வன்முறை நிறைந்த உலகத்துக்குள் காதல் மற்றும் நம்பிக்கையை இணைக்க முயற்சிக்கும் திரைப்படம். அருண் மாதேஸ்வரனின் இருண்ட கதை சொல்லலும், லோகேஷ் கனகராஜின் எதிர்பாராத நடிப்பு அவதாரமும், அனிருத்தின் பின்னணி இசையும் படத்தை ரசிக்க வைக்கின்றன. எழுத்தில் இருக்கும் சில குறைகள் படத்தின் முழுமையான தாக்கத்தை சற்று குறைத்தாலும், லோகேஷ் ரசிகர்களுக்கும் அருண் மாதேஸ்வரனின் சினிமா பாணியை விரும்புபவர்களுக்கும் ‘DC’  திரையரங்கில் பார்க்கக்கூடிய ஆக்‌ஷன் அனுபவம்.

Rating: 3.5/5